Kraje i sieć Eionet

Kraje członkowskie i współpracujące.

W skład 32 krajów członkowskich  wchodzi 27 państw członkowskich Unii Europejskiej  Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Szwajcaria i Turcja.

Siedem państw leżących w regionie Bałkanów Zachodnich ma status współpracownika: Albania, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Była Jugosłowiańska Republika Macedonii, Czarnogóra, Serbia oraz Kosowo na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244/99. Działania odbywające się w ramach współpracy są objęte przez Eionet i wspierane przez Unię Europejską w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej.

EEA bierze także udział w szeroko zakrojonej współpracy międzynarodowej z państwami innymi niż państwa należące do Agencji.

Kliknij mapę, aby powiększyć podgląd

europejskiej sieci informacji i obserwacji środowiska (Eionet)

Europejska sieć informacji i obserwacji środowiska (Eionet) to sieć partnerska Agencji oraz jej krajów członkowskich i współpracujących. Agencja odpowiada za rozbudowę sieci oraz koordynację działań podejmowanych w jej ramach. W tym celu Agencja ściśle współpracuje z krajowymi punktami kontaktowymi, którymi są zazwyczaj krajowe agencje ds. środowiska lub ministerstwa środowiska w krajach członkowskich.

Krajowe punkty kontaktowe odpowiadają za koordynację sieci krajowych ośrodków informacyjnych, w ramach których współpracuje ponad tysiąc ekspertów z ponad 350 instytucji krajowych i innych organów zajmujących się informacjami o środowisku.

Oprócz krajowych punktów kontaktowych i krajowych ośrodków informacyjnych, Eionet obejmuje obecnie sześć europejskich ośrodków tematycznych (ETCs) w następujących dziedzinach: klimat i zmiany klimatu, różnorodność biologiczna, wpływ zmian klimatu, podatność i przystosowanie, informacje o wodzie, użytkowaniu gruntu i przestrzeni oraz ich analiza, oraz zrównoważona konsumpcja i produkcja.

Więcej informacji:

• Witryna internetowa sieci Eionet
• Wykaz krajowych punktów kontaktowych

Pozostałe sieci

Europejska Agencja Środowiska należy do innych sieci działających w dziedzinie ochrony środowiska, m.in.

• sieci grupującej szefów agencji ochrony środowiska w Europie (sieć EPA),
• sieci agencji Wspólnoty Europejskiej,
• wspólnotowego banku informacji na temat różnorodności biologicznej, oraz
• różnorodnych sieci funkcjonujących w środowiskach akademickich, badawczych i naukowych.