Scenariusze i badania przyszłości – kontekst polityczny

Poziom globalny

Zarządzanie środowiskiem odbywa się z wykorzystaniem gęstej sieci międzynarodowych porozumień i instytucji. Do najbardziej znaczących elementów wyznaczających długoterminowe ramy polityki ochrony środowiska należą: ramowa konwencja ONZ w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), konwencja o różnorodności biologicznej oraz milenijne cele rozwoju. U podstaw międzynarodowych konwencji o środowisku, np. Wiedeńskiej konwencji o ochronie warstwy ozonowej i Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zmniejszających powłokę ozonową oraz Sztokholmskiej konwencji o trwałych zanieczyszczeniach organicznych, leżą średnio- i długoterminowe cele polityki.

Poziom europejski

Strategia zrównoważonego rozwoju Unii Europejskiej  (SDS) wyznacza plan konsekwentnego podejmowania siedmiu średnio- i długoterminowych wyzwań związanych ze zrównoważonym rozwojem, takich jak zmiany klimatu, czysta energia i zrównoważony transport oraz zrównoważona konsumpcja i produkcja. Szereg europejskich dyrektyw bezpośrednio realizuje cele długoterminowe, szczególnie w dziedzinie zmian klimatu i polityki energetycznej. Podobne dokonania można zaobserwować w państwach członkowskich UE – kilka z nich opracowało formalne programy prognostyczne w ramach krajowej administracji.

Długoterminowe planowanie jest mniej zaawansowane w Europie Południowo-Wschodniej oraz krajach Europy Wschodniej, na Kaukazie i w Azji Środkowej, gdzie wysiłki bardziej koncentrują się na reformowaniu polityki, przepisów i regulacji w zakresie ochrony środowiska oraz zapewnianiu zgodności z przepisami. Podejmowane są jednak inicjatywy mające na celu unikanie konfliktów wywoływanych niewielką ilością zasobów naturalnych, a także wspieranie ogólnie zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych i ich ochrony (patrz przykłady przedstawione w przeglądzie badań przyszłości).